Skrzypce
Baltazara Dankwarta I z 1602 roku. |
||
| Baltazar Dankwart I urodzony w I poł. XVI wieku zapoczątkował lutniczy ród Dankwartów. Jest on również jednym z pierwszych budowniczych instrumentów lutniczych na ziemiach polskich. Zmarł najprawdopodobniej w 1622 roku w Wilnie (za Panufnikiem "Sztuka lutnicza") lub w 1651 roku (za Z. Szulcem i A. Plucińskim). Mało wiemy o jego pochodzeniu i życiu, także u kogo się uczył i na kim się wzorował. Nazwisko sugeruje niepolskie pochodzenie artysty (w dokumentach archiwalnych spotykamy pisownię Danquart). Z ustaleniem prawidłowych dat wiąże się również zagadkowy fakt jego pobytu w Wilnie. Można przyjąć, iż uczył się w Krakowie u Mateusza Dobruckiego (~1520-1602) lub Marcina Groblicza I (~1550-1609), gdyż był młodszy od nich o ok. 15 lat. Zapewne już w Krakowie pełnił funkcję lutnika królewskiego razem z Dobruckim, a po śmierci króla Zygmunta Augusta w 1572 roku, korzystając z wileńskich kontaktów, wyjechał do Wilna, gdzie zaopatrywał w instrumenty kapele dworów magnackich, między innymi dwór Radziwiłłów. Dzięki swojemu talentowi i sławie został mianowany lutnikiem króla Zygmunta III Wazy. |
|
 |
|
W XIX wieku
właścicielką instrumentu była Jadwiga Siedlecka z Radości k. Warszawy. Pod koniec okupacji został on skradziony z Muzeum Narodowego w Warszawie. W 1946 roku odnaleziono go w Gdańsku bez karteczki rozpoznawczej i przerobionymi efami, których pierwotny kształt przywrócił na podstawie dokumentacji fotograficznej lutnik Józef Świrek. Później właścicielem skrzypiec został Benedykt Tyszkiewicz. Instrument od roku 1949 znajduje się w Muzeum Instrumentów Muzycznych w Poznaniu. |
|
|
||
